KÜÇÜK MOLA

Hayatın içinde küçük molalar olmasa yaşadıklarımız çekilmez olurdu diye düşünüyorum. 

Zaten bu günlerde sürekli düşünüyorum; dünümü, bu günümü, yarınımı.  

Yarını düşünmek istemiyorum artık; şairin dediği gibi bir tek zaman var o da şimdiki zaman .

Ve şimdiki zamanı yaşarken küçük molalar hayatımı kurtarıyor bu günlerde.  

Sabah erken kalkmak için söylenirken güneşin doğuşuna tanık olmak,

hane halkını işe ve okula gönderdikten sonra  yalnız içilen bir sabah kahvesi,

dostlarla yapılan sohbet,

 izlenen bir film, okunan bir kitap;

yeni bir kitap alma ve okumaya başlama heyecanı,

bir yerlere yetişmeye çalışırken karşıma çıkan deniz,

denizin üzerinde uzaklarda bir yelkenli ya da tekne,

akşam üzeri eve dönerken, üst geçidin üzerinden kafamı kaldırıp baktığımda batmakta olan güneş,

apartmanların tepesinden göz kırpan yeni ay ...

***

Örnekleri çoğaltmak mümkün.

Bu küçük molalar da olmasa çekilmez olurdu hayat ...

Hele bu aralar !!!

Posted via Blogaway

BEYNİMİN KIVRIMLARI ...

Bu tuhaf bir duygu.

Zamanın hızlı geçmesinden söz ediyorum.

Hem de öyle tuhaf ki ; misal sanki 2014 yılını hiç yaşamadan 2015' e geçmiş gibi hissediyorum son günlerde kendimi.

Oysa 2014 benim için unutulmayacak kötü anılarla dolu bir yıl oldu. Babamı kaybettim, ameliyat oldum, genç sayılabilecek yaşta bir arkadaşımı kaybettim falan filan. 

Buna rağmen 2014 yılına dair çoğu şeyi hatırlamıyorum. Beynimin bir köşesinde gizli bir geri dönüşüm kutusu varmış da o yıla dair her şeyi bu kutuya atmış ve sonra  içindekileri  tamamen  boşaltmış gibi hissediyorum.

Bu yıl,  gelişinden çok umutlandığm 2015 sadece benim için değil, hepimiz için kötü bir yıl oldu.
2015' e ait anılarımın beynimdeki yerini şimdiden çok merak ediyorum. 

Kimbilir belki de unutmak en güzelidir; belki de aslolan budur.

Böyle durumlarda  çok sevdiğim ve öğrencilerimle de paylaştığım  o  Osmanlıca ata sözü geliyor aklıma  :

**" Hafıza - i beşer nisyan ile maluldür.  "

** İnsan hafızası unutma özürlüdür !!!



Posted via Blogaway

TEK DİLEĞİM ...

Huzur ve barış dolu,
kavga ve savaşların olmadığı ,
insanların birbirine dostluk,  kardeşlik gibi güzel duygularla
bağlandığı günlerimiz; çocukluğumdaki gibi mutlu bayramlarımız olsun ...

Bu günlerde tek dileğim budur ...
Çok şey istemiyorum değil mi?

Posted via Blogaway

HERKES GİTSE KİM KALIR ?

Çocuktum mahallemizde bir sürü arkadaşım vardı.  Yorgo, Meri, Sofia, Silva,  Tanya,  Zeynep,  Seher,  Nil ...

Madam teyze; -adı çok uzundu telaffuz edemezdik Madam Teyze derdik- bize Paskalya Çöreği yapardı renkli yumurtalar çok hoşuma giderdi. 
Nina,  Raşel ve Rosa teyzeler üst kat komşularımızdı. 
Yahudilerin oruç tutma zamanında bize hamursuz denen bir yiyecek yaparlardı çok severdim.

Üniversitede okuyan bir kızı vardı Nina teyzenin.  Matematik ödevlerime yardım ederdi. Sonra evlenip İsrail ' e gitti. Herkesten çok ben üzüldüm.

Sonra üniversite yıllarım başladı.  Üniversite hayatı çok farklıdır . Türkiye ' nin her yerinden arkadaşlarım oldu. Erzincan, Elazığ,  Ordu, Trabzon,  Samsun, İzmir,  Aydın,  Denizli ...

Hepsi - memleket - lerine tutkuyla bağlıydı. En iyi okul arkadaşım aleviydi. Muhteşem bir ailesi vardı. Onları kendi ailem kadar sevmiştim ki halen  görüşürüz.

Diyeceğim o ki; biz Anadolu ' yuz. Hamurumuzu Pir Sultan Abdal, Yunus Emre,  Hacı Bektaş Veli,  Mevlana yoğurmuş. 

İşgal altındaki topraklardan düşmanı kovmuşuz. Bizi kimse bölemez.

Günlerdir bu topraklardan gitmekten bahsediyor insanlar.

Bu coğrafya öyle bir coğrafya ki kimse hiç bir yere gitmez, gidemez. Bu kadar kalabalık bir coğrafyayı kimse kolay kolay bölemez.

Sahi herkes gitse geriye kim kalır ?




























Madam teyze -adı çok uzundu telaffuz edemezdik Madam Teyze derdik- bize Paskalya Çöreği yapardı renkli yumurtalar çok hoşuma giderdi.
Nina,  Raşel ve Rosa teyzeler üst kat komşularımızdı.  Yahudilerin oruç tutma zamanında bize hamursuz denen bir yiyecek yaparlardı çok severdim. Üniversitede okuyan bir kızı vardı Nina teyzenin.  Matematik ödevlerime yardım ederdi. Sonra evlenip İsrail ' e gitti. Herkesten çok ben üzüldüm.

Sonra üniversite yıllarım başladı.  Üniversite hayatı çok farklıdır . Türkiye ' nin her yerinden arkadaşlarım oldu. Erzincan, Elazığ, Trabzon,  Samsun, İzmir, Aydın,  Denizli ...

Hepsi - memleket - lerine tutkuyla bağlıydı. En iyi okul arkadaşım aleviydi. Muhteşem bir ailesi vardı. Onları kendi ailem kadar sevmiştim ki halen  görüşürüz.

Diyeceğim o ki; biz Anadolu ' yuz. Hamurumuzu Pir Sultan Abdal, Yunus Emre,  Hacı Bektaş Veli,  Mevlana yoğurmuş.

İşgal altındaki topraklardan düşmanı kovmuşuz. Bizi kimse bölemez.

Günlerdir bu topraklardan gitmekten bahsediyor insanlar.

Bu coğrafya öyle bir coğrafya ki kimse hiç bir yere gitmez, gidemez. Bu kadar kalabalık bir coğrafyayı kimse kolay kolay bölemez.

Sahi herkes gitse geriye kim kalır ?

B.K TAN DÜNYA

Dün günümüzün yarısını hastanede geçirdik.  Annemi düştükten sonra ciddi bir kontrole soktuk. Sonuç; yaşa, tansiyon ve şekere bağlı böbrek fonksiyonlarında bozukluk çıktı.
Tedavisi var şükür ki .

Son günlerde şehit haberlerinden hepimiz kadar annem de etkilendi. 
Hatta bir ara "boş verin beni, Doğuda bir kör kurşunla gencecik çocuklar ölüyor, ben yaşasam ne olur ki ? " falan demeye başladı. 

Yaşlılara belli bir süre sonra doktora gitmek zulüm geliyor. Kan ver, sonuç bekle güçleri kalmıyor. Biraz da aksileşiyorlar. Hele annem  bu günlerde tam
" Huysuz ve tatlı kadın "  formunda.

Biz kardeşimle annemin tahlilleri elimizde koştururken asansöre tekerlekli sandalyede iki hemşire eşliğinde genç bir kız bindi.
Kızın abartmıyorum menekşe rengi gözleri ve mükemmel bir profili vardı.  Ben çok az insanda öyle güzel göz ve burun gördüm. 
Saçları kazınmıştı.

Ciddi bir beyin ameliyatı geçirdiği, hatta üzerine bir de kemoterapi gördüğü aşikardı. 

Kısa çok ama çok kısa bir an göz  göze geldik. Asansörde onlara yol verdiğim için  teşekkür eder gibi hafifçe tebessüm etti . İkimizin bakışlarında o kısa anda çaresizlik vardı.

Kız asansörden indi.  Bu sefer
de kardeşimle göz göze geldik. 
Asansörde sadece kardeşimle ben kalmıştım.  Elimizde de annemin tüpleri !!!

Doğuda kör kurşunların aldığı genç bedenleri ve az önceki kızı düşünerek gayet de yüksek sesle " bu ne b.k tan bir dünya"
dedim.

Elimizde annemin tüpleri, iki kardeş gözlerimiz dolu doktoru beklemeye başladık ...




Posted via Blogaway

DİYECEĞİM ODUR Kİ;

Bu gün güne güzel başlamak istedim.

Yaşanan tüm olumsuzluklara rağmen, umudumu yitirmek istemiyorum. 
Hayat güzel ve aslında anlık yaşıyoruz her şeyi.

Fotoğrafta gördüğünüz Ördekler geçen sabah çıktılar yoluma.  O uyduruk suni  derenin içinde nasıl da mutlulardı. 
Dünyaya ördek olarak mı gelseydik acaba ? 
Cup Cup suda yüz dur ne hoş.

Dün Sevgi Soysal ' ın okumadığım YÜRÜMEK adlı romanına başladım. 

Ne çok geç kalmışım okumak için. 
Şahane bir kalem. 70 li yılların Ankarasını ne hoş anlatmış  ve bu kalem 40 yaşında susmuş.
 
Bu kadar da acımasız bu hayat işte.

Diyeceğim odur ki; aldigimiz her nefes yanımıza kâr kalmalı. 
Hayat her şeye rağmen güzel ...



Posted via Blogaway

SIRADAN VE SEVİMSİZ ...

Sıradan, nemli, sıcak ve sevimsiz bir gün oldu bu gün. 

Oysa sabah mutlu uyanmış evimizin doğuya bakan balkonundan gün doğumunu izlemiş, fotoğraf çekmiş  ve güzel dileklerde bulunmuştum. 

İçimdeki küçük Polyanna beni yalnız bırakmamış ve güne erkenden  mutlu başlamıştım.

İlerleyen saatlerde evdeki yemek, rutin temizlik işlerimi de halledip domestic ev kadını maskemi çıkarıp kitap okuyan kadın maskemi takmistim. Cep telefonuma indirdiğim hınzır programlarla kendi kendimle dalga bile geçmiştim !!!

Derken gündüz hiç açmadığım televizyonu açıp halen ve inatla koalisyon kurulamadığını öğrendim. Sinirlendim ... Boşu boşuna öldüklerini düşündüğüm şehitler geldi aklıma ... Bir de tesadüfen tanıştığım Suriyeli bir aile . Bu ailenin hikayesi ayrı bir yazı konusu olsun. 

Ev içinde bunlarla uğraşırken birden annemin sesini duydum. Annem karşı dairede oturur.  Karşı komdumdur yani.  Evin anahtarını kaptığım gibi annemin evine girdim.  Annemi yere düşmüş buldum !!!!

Öğlen şekerlemesi için uzandığı yatağından kalkarken dengesini kaybetmiş.  Düştüğü yerden kalkamamış.  Feryat figan bana seslenmiş ve ben onun sesini tesadüfen duydum. Duymaya da bilirdim ve daha kötü şeyler olabilirdi.  Yaşlılarda en korktuğum şeydir bu düşmeler.

Bütün öğleden sonramı annemle geçirdim.  Şimdi  biraz iyi neyse ki.

Hayat böyle bir şey işte.  Her şey güneşin doğuşu ve batışı arasında yaşanıyor aslında ...

Posted via Blogaway