Yazıma başlık ararken çok düşündüm.“ Yurdum insanı”, “ İnsanlık Hali”, “ Ben mi Manyağım?” gibi başlıklar yaşadıklarım yanında hafif kalabilirdi.
En sonunda “Şaka Gibi “ de karar kıldım.
Hâlâ düşünüyorum, tuhaflık bende mi diye?
Eğer yazımı sonuna kadar okuma sabrı gösterirseniz bu konudaki görüşleriniz beni gerçekten mutlu edecektir.
Gelelim yazının konusuna;
Yaklaşık bir aydır oğlumla birlikte ya da tek başıma tanımadığım - hani sokaktaki insan deriz ya -, işte o insanlarla yaşadığım diyaloglar bu yazının konusu .
Hadi başlayalım :
1- Oğlumla belediye otobüsündeyiz, önümüzdeki koltuklarda yaşlı bir çift oturuyor.
Çiftin erkek olanı oğlumla sohbete başlıyor diyalog aynen şu :
Yaşlı adam : Sen dondurma sever misin?
Oğlum : Evet severim.
Yaşlı Adam : Hadi inelim de ben sana dondurma alayım olur mu?
Oğlum : Anne, bak dede dondurma alayım diyor, alsın mı? İzin verir misin?
Ben : Şey beyefendi siz iyi bir şey yaptığınızı mı sanıyorsunuz, böyle konuşarak çocuğa önüne gelenle gitmesini, eline verilen her şeyi almasını öğretiyorsunuz.
Yaşlı Adam : Benim kötü bir niyetim yoktu, pardon hanımefendi.
Ben : Ben sizi tanıyor muyum? Nereden bileceğim niyetinizin iyi mi kötü mü olduğunu? Yanlış örnek oluyorsunuz küçük çocuğa.Geleceğimiz yere vardığımızda oğlumla otobüsten iniyoruz. Ben de çocuğa sürekli tanımadığımız kişilerden hiçbir şey alınmaması gerektiğini anlatıyorum.
* * * * * * *
2- Birkaç gün sonra yine otobüsteyiz.
Yanımda oturan oğlum, yaşlı ve bastonlu bir adam otobüse binince kucağıma oturup adama yer veriyor ve adam da oturuyor ama o da ne? Adam cebinden 1 TL çıkartıp oğluma veriyor.
Oğlum şaşkın yüzme bakıp :
